13 / 12 / 1380 دوشنبه درس شمارهء ( 409 ) كتاب النكاح / سال چهارم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : در جلسه گذشته در مسأله 8 و 9 ، استاد مد ظله روايت مسعدة بن صدقه را مورد بحث قرار داده ، ضمن بحث درباره اينكه مراد از لفظ بينه در روايت ، معناى لغوى يا اصطلاحى است به بيان دلالت روايت ، بر نفى يا عدم نفى حجيت عدل واحد پرداختند و نقض‌هايى از مرحوم خويى و اضافه نقض‌هايى از خودشان براى صورتى كه معناى اصطلاحى بينه اراده شود مطرح نمودند . در اين جلسه ، در تكميل مبحث مسأله ثامنه و تاسعه ، كلام مرحوم خويى را در معنا و دلالت روايت نقد نموده ، نقض‌هاى وارده را رد مىنمايند و به تقويت برداشت مشهور مبنى بر مراد بودن معناى اصطلاحى بينه در روايت مىپردازند و نتيجه مىگيرند كه اين روايت فى الجمله حجيت خبر عدل واحد را نفى مىكند . سپس مسأله تاسعه را كه مقدارى در جلسه گذشته پيرامون آن صحبت نمودند دنبال كرده ، ضمن بررسى حجيت اقرار وكيل در مورد عمل به موكل فيه ، به نقد كلام مرحوم شيخ انصارى و مرحوم خويى در رابطه با قاعده « من ملك شيئاً ملك الاقرار به » و ملاك آن مىپردازند . * * * الف ) تكميل مسأله ثامنه و تاسعه ، مفاد روايت مسعده بن صدقه : در جلسه گذشته گفته شد كه مرحوم خويى ، بينه را در روايت مسعده بن صدقه بر معناى لغوى حمل نموده ، نقض‌هايى بنابر معناى اصطلاحى وارد كرده ، با تكيه بر قائم شدن بناى عقلاء بر حجيت خبر ثقه و رادع نبودن آن روايت نسبت به بناى